از جمله صنایع دستی استان سفالگری است که حدود سه نفر در ساخت آن
موثر هستند. یکنفر سرندکردن خاک ، یک نفر به چرخکاری و یک نفر به تامین هیزم و روشن
کردن کوره و چیدن اشیاء و خارج کردن آنها از کوره اشتغال دارد. تولیدات آنها نوعی
ظرف آبخوری به نام جهله (jahla)
و ظروف خرما به نام (گراشی ) و کوزه و آفتابه ، کربه (karba)
تگار (Tagar)
گشته سور، لیوان آبخوری به نام برنگ (Boreng)
و ... می باشد. بعد از آماده شدن گل و تبدیل آنها
به چانه های مناسب بوسیله چرخهای سفالگری که با دست به گردش درمی آید کوزه ای شبیه
کوزه قلیان تنها با دهانه ای گشادتر ساخته می شود. این حرفه ای مردانه است و زنان
نقشی در آن ندارند.
سفالگران هر هفته یکبار تولیدات خود را
در داخل کوره گذاشته و بعد از گل اندود کردن دهانه کوره آنرا مشتعل می سازند.
خوس دوزی (Xus):
این هنر به کمک نوارهای نقره ای باریک و بر روی پارچه ریز بافت انجام شده و
برای تزئین مقنعه، جلبیل، دستاور و
... به کار می رود.
بادله دوزی) یا تلی بافی
: بادله دوزی عبارتست از بهم بافتن چند نوع
زری به یکدیگر به گونه ای که زری بزرگ در وسط و زری های کوچک در اطراف آن قرار
گیرند و به کمک نوارهایی با پهنای 15 سانتیمتر انجام می شود. از این صنعت برای
تزئین لبه شلوارهای زنانه استفاده می کنند.
سوزن دوزی :
در این صنعت پس از انتخاب پارچه مناسب در قطع و اندازه های مورد نظر طرح کلی سوزن
دوزی را روی آن دوخته و سپس به
پرکردن فواصلی که در طرح مشخص شده است می پردازند.
