موسيقی محلی استان

موسیقی جنوبی ملهم از طبیعت تفتیده و گرم این منطقه، سرشار از شور و انرژی و حرارت، یادآور تلاش و مجاهدت در پهنه های مختلف زندگی، شکستها و پیروزیهای آنان می باشد. آنچه بیش از همه برای مطالعه موسیقی هرمزگان حائز اهمیت به نظر می رسد، ترکیب جمعیتی این منطقه است. در این منطقه به جز ساکنان محلی، اقوام دیگری از جمله مهاجرین بسیار قدیمی آفریقایی نیز زندگی می کنند. موسیقی سواحل جنوب ایران، به عقیده بعضی از شناسندگان، با موسیقی بومیان آفریقایی پیوندی عمیق و ریشه دار یافته است. موسیقی به صورتهای مختلف در هرمزگان اجرا می شود.

سبالو: یکی از فرمهای معمول در موسیقی محلی سبالو نامیده می شود که آوازی است با دایره همراهی می گردد و به وسیله خوانندگانی که دایره وار کنار هم می نشینند، اجرا می شود. خوانندگان هم زمان با اجرای سبالو، شانه های خود را به طرف راست و چپ منظماً حرکت می دهند. رقص و موسیقی سبالو متاثر از موسیقی آفریقایی است.

یزله: یکی دیگر از فرمهای رایج موسیقی محلی است. یزله به وسیله گروهی از خوانندگان غیر حرفه ای اجرا می شود و فقط با دست زدن همراه است. در این موسیقی، ملودی بیش از همه حائز اهمیت است و به متن چندان اهمیتی داده نمی شود.

لیوا: نوعی دیگر از موسیقی بومی این ناحیه لیوا(Liva) است که نوعی از اجرای موسیقی بندری بوده که از موسیقی عربی و آفریقایی به خصوص سواحل زنگبار متاثر شده و به این دیار آمده است. در این نوع اجرای موسیقی از دها های بزرگ و کوچک همچون پیپه(Pipa)، جفه(Joffa)، پونکه(Punka) و تویری(Tovairi) استفاده می شود. این نوع موسیقی بیشتر در مراسم شادی و سرور اجرا شده و با رقص فردی و جمعی با ریتم های خاص اجرا می گردد.

موسیقی زار: نیز یکی از یادگاران روزگار گذشته این منطقه می باشد. در مراسم زار از سازهای مختلفی استفاده می شود. یکی از این سازها تبیره یا تنبوره نام دارد، که فقط توسط بابازار یا شخص دیگری که او اجازه بدهد نواخته می شود. مضراب این ساز از شاخ گاو یا گوسفندی که برای اجرای مراسم قربانی شده ساخته می شود. آهنگ خون که آهنگی با ریتم تند است و هنگامیکه خون را می آورند اجرا می شود جزئی از موسیقی زاربه شمار ميرود